نوشته شده در گاه نامه ی اهورا

زندگی بشر در همه ادوار تاریخ این گونه نبوده است. اگر به هزاران سال پیش بازگردیم، بشر به دور از علم و تکنولوژی و در معرض حملات انواع بلایای طبیعی و انسانی قرار می گرفته است. قانون حاکم بر جان داران در طبیعت، همانا قانون تنازع برای بقا است که بشر بدوی نیز از این قانون مستثنا ابوده است. آن چه که به عنوان نیازهای انسان برای بقا محسوب می شده خوراک، پوشاک، مسکن و در نهایت امنیت از بلایا بوده است. اگر در نظر داشته باشیم که احتمالن بشر از همان ابتدا اجتماعی نبوده است، تکاپو و حرکت برای رسیدن به اهداف مشترک انسان ها و در صدر آن "امنیت" باعث شد تا نوع بشر گرد هم آیند و با توجه به مقتضیات زمان و شرایط موجود در گروه های کوچک و بزرگ جمع شوند. در پی مفهومی به نام نیازهای اولیه بشر که در بالا ذکر شد، مفاهیم دیگری برای بشر چه در زندگی فردی و چه در زندگی اجتماعی به وجود آمد که این مفاهیم در واقع پشتیبان همان نیازهای اولیه بوده اند. اگر بخواهیم مجموعه این نیازهای اولیه را در کنار هم قرار دهیم و مفهوم مشترک و نهایی شان را از آن ها بیرون بگشیم، به کلمه و مفهومی به نام "رفاه" بر می خوریم و در واقع "انسان مرفه" انسانی است که نیازهای اولیه اش به صورت مستمر ارضا شده باشد. مفاهیم دیگری که در واقع پشتوانه مفهوم "رفاه" گشتند و در پی آن پدیدار شدند، همان مفاهیم موجود در "تنازع برای بقا هستند"؛ یعنی "دانش یا علم"، قدرت یا توانایی" و "ثروت یا دارایی"، مفاهیمی که به شدت یه یک دیگر وابسته اند و قدرت هر یک می تواند باعث تقویت دیگری شود. "قدرت یا توانایی" را در جوامع بشری بدوی به این گونه می توان تعبیر کرد که "قدرت، نیروی جسمانی بشری فرد یا اجتماع یا نیروی ابزاری مایه املاک بشر در برابر حوادث طبیعی یا دگربشری است."...