لطف ا... میثمی مدیر مسئول نشریه ی سیاسی- راهبردی چشم انداز ایران ، جانباز قدیمی انقلاب محسوب می گردد.

وی کتاب های متعددی مانند " از نهضت آزادی تا سازمان مجاهدین " (جلد اول خاطرات) ، "آنها که رفتند"(جلد دوم خاطرات) "زمزمه ی عشق" (توشه گیری از دعای کمیل) "براندازی چیست ؟ بر انداز کیست ؟" و تعداد ریاد کتب دیگر تالیف کرده است . میثمی که در جمع طرفدارانش به "عمو لطفی" مشهور است فعالیت سیاسی اش را از اول بهمن 1340 و شرکت در شاخه ی دانشجویی جبهه ی ملی دوم و سوم شروع کرد . وی سپس به عضویت سازمان مجاهدین خلق در آمد تا زمان حادثه ی انفجار بمب ساعتی در سازمان به فعالیت خویش ادامه داد . در حال ساختن بمب ساعتی در منزل تیمی با هجمه ی عوامل سارمان مخوف ساواک مواجه گردید و در این حادثه هر دو چشم و مچ دست راستش را لز دست داد . وی در سال های زندان نیز با جریان تغییر ایدئولوژی مبارزه کرد و پس الز آزادی زندانیان سیاسی در سال 56 به همراه جمعی دیگر از همفکرانش تحت عنوان " صلواتیون" از سازمان جدا شد . وی هم اکنون هم زمان در نشریه ی چشم انداز ایران و انتاشارات " نشر صمدیه " به واکاوی تاریخ معاصر و هم چنین پیگیری خواسته های تاریخی ، جنبشی ، روشنفکری دینی می پردازد . وی در مصاحبه با هفته نامه ی پستو به فراز و نشیب های جنبش دانشجویی در تاریخ معاصر می پردازد .

در سوگ تو می خوانم ای یار دبستانی                            توفنده ی دیروز و امروز چه بی جانی

از خون تو بنویسم از درد تو آوازم                                     زین سرمای آغازم من آتش فشان سازم

اگر دادار نبود دادم اگر بشکسته فریادم                             هنوز نگرفته از یادم که من آزاد آزادم

اگر اهریمن بیداد بریزد بر زمین خون ها                            درین گردون همه باهم تجلی فریدون ها

من از تیر اهورایم بکوبم بر زمین پایم                               منم جنبنده ی آزاد من از جنبش نیاسایم

بشر اندیشه است و بس به اندیشه من آزادم                   اگر زندانی جانم من این جان را نمی خواهم

مرا در خون بغلتانید چو آن یار دبستانی                           که از زندان گریزانند همه آزاد ایرانی

مسعود قربانی نژاد

جاي تأمل دارد وقتي كه مي‌بينيم بشر هنوز گرفتار همان مسائلي است كه از ابتداي تاريخش با آن مواجه بوده است . انسان امروز چگونه مدعي تكامل است در صورتي كه هنوز حقوق يكديگر را به رسميت نمي‌شناسند ، يكديگر را مي‌كشند و جنايت مي‌كنند و مخالفانشان را زنداني مي‌كنند؟ آيا بشر به خاطر اين مسائل خود را برترين موجودات دانست؟

اشكال نوع بشر اين است كه نمي‌خواهد...